Een partij in crisis…

Als je de resultaten van de SP.a van de afgelopen verkiezingen bekijkt, dan ziet het er niet goed uit. De SP.a is een partij in crisis. Toch is de partijleiding zich van geen kwaad bewust en doet ze onverholen verder zoals ze bezig is: kop in het zand voor de basis, heads up high in de media, en vooral “socialistisch” voor wie hun hielen likt. Als dit het socialisme is waar de partij voor staat, dan zeg ik neen, daar heb ik geen zin meer in. Sinds de laatste voorzittersverkiezingen waarbij onze huidige voorzitter het moest opnemen tegen Erik De Bruyn, is er niets veranderd. Nochtans was de inzet bij die verkiezingen terugkeren naar de basis en opnieuw een echt socialisme verkondigen. In de plaats daarvan kregen we mensen die niet verkozen zijn als minister, echte verkozenen die zomaar in de vergeetput gestopt werden, “nieuwe” fractieleiders die dan ook nog eens “oud” blijken te zijn en ga zo maar door.

Of neen. Liever: halt! Stop met onze partij verder kapot te maken. Hoe kan je dit verhaal nog verkopen aan de mensen? Kan je überhaupt nog iets aan de man brengen als je altijd als laatste partij, veel te laat, met een standpunt op de proppen komt? Zijn dat niet de spreekwoordelijke vijgen na Pasen? We moeten inderdaad meer “smoel” krijgen. De basis moet meer “smoel” krijgen. De basis moet opnieuw gehoord worden, als tegengif tegen een partijelite die, zonder blozen, van het socialisme cliëntelisme heeft gemaakt.

De door de huidige SP.a-leiding gevolgde strategie beoogt al lang niet meer één van de mooiste ideologieën ter wereld. Ze wakkert daarentegen enkel nog ongeloof, gelatenheid en ontgoocheling aan bij de mensen. Wekenlang bekijk ik met pijn in het hart de gebeurtenissen binnen mijn partij. Voor mij, én vele andere partijleden, staat vast dat er een kentering moet komen. Een krachtig en duidelijk signaal. Er is een nieuw elan nodig voor de partij, dat gekleurd wordt door het echte socialisme. Er moeten duidelijke oplossingen voorgesteld worden voor de crisis, échte alternatieven voor het verrechtsende beleid in België.

Dat kan alleen als de partij een duidelijke streep trekt onder de laatste jaren. Er moet vernieuwing komen. Postjespakkers zijn géén socialisten. Socialisme is niet gelijk aan vriendjespolitiek. Socialisme is luisteren naar de mensen, samenwerken met de basis, samen bouwen aan een wereld waarin de rijken niet nog rijker worden, maar zeker ook een wereld, waarin de armen niet nog armer worden.

Davy Bruynooghe, 23 jaar en 5 jaar partijlid.

Dit artikel was brief van de dag op 02 oktober 2009 in De Standaard.
Davy Bruynooghe is lid van animo Roeselare en schreef deze bijdrage in eigen naam.